OT.

Perstaym kong nagOT sa trabaho ko. Kakaiba ang first time experience ko, sobrang napagod ako literal. Hindi ko inexpect na ganun kabusy ang araw na to. Hindi ko nga natapos lahat ng dapat gawin ko dahil ang daming utos ng mga doctors from Masters.

Narealize ko ang hirap talaga kumita ng pera. Literal. Kung sa pinas, hindi tayo papayag na alilain ng mga kasama mo sa work, dito sa Saudi mawawalan ka ng choice. Ngayon ako nakaramdam ng sobrang pagod at nafeel ko nanaman, is it worth it? Lahat ba ng to ung effort at pagpapagal maaappreciate ba nila un in the end?

Minsan talaga lulunukin natin lahat kahit ung degree at status natin just for a job. But then again, i am reminded that i am not doing this for myself alone... I am here to work and this work came from God. Whatever I do, I should do it for His glory. I will thank Him in all circumstances. Mahirap o madali, magiging masaya ako. Napapagod ako physically but i wont give up and I will stand tall until I reach my one year.

7 months to go. Tiis tiis pa Lyrize. Tiis tiis pa.


I just got home btw, kumusta ang full shift on a Thursday? Memorable day. God is teaching me everyday.

I shall doze off in a bit. Zzz

Blogged.

Why?

Minsan talaga ang kulit ng imahinasyon ko. Ang dami-dami kong iniisip na unnecessary sa pag-unlad ng buhay ko. Masyado akong nagpapaapekto sa lahat ng nangyayari sa paligid ko. Parang hindi naman issue, issue na sakin. Hay. 

Anyways, kasalukuyang nasa trabaho at may kailangang tapusin na report at may deadline ako by Tuesday. Hindi ko alam kung matatapos ko sya, medyo mahaba ang report at hindi ko alam san ko actually sisimulan. Hmmm. Pero kaya naman, think positive nga lang lagi. Hindi magiging issue ang bigat ng trabaho. Nagpunta ako dito para magtrabaho kaya kahit anong bigat ng trabaho dapat ay tanggapin at kayanin ko. 

Bakit ka malungkot? 

Ewan, kasi naf-frustrate ako sa maraming bagay.

Bakit ka natatakot? 

Kasi ang buhay ay unfair. At alam ko na minsan na saiyo na nga nawawala pa. Walang kasiguraduhan sa mundo. Natatakot ako na maaaring mawala sakin ang mga bagay na sobrang pinapahalagahan ko.

Bakit hindi mo kayang sabihin sakanya? 

Kasi minsan mas mabuting wag sabihin kaysa makasakit. Some words are better left unsaid.


Bakit ang drama mo?

Nangangarap akong mag-artista dati pa. Baka makapasa ako sa pag-iinarte ko. Kung may BEST IN PAG-IINARTE award lang, tiyak ako ang magwawagi! Walang basagan ng trip blogspot. Kung madrama ako edi magdrama ka rin sa blog mo.
 

Bakit di ka nagta-trabaho (oy! Oras ng trabaho!)

Kasi nabusog ako sa kinain kong "stuffed squid" kaya pumepetiks muna ako. Bawal magpahinga??

Hindi naman. Bawal ka magtanong, ako lang. 

OKAY.  

Bakit ka ba naffrustrate at nag-iinarte? 

Subukan mong mag-abroad, masasagot mo tanong mo. 

Bakit kinakausap mo sarili mo?

Baliw-baliwan ang peg ko today. Masaya rin palang kausapin ang sarili at sagutin ang sarili mong tanong. Try mo minsan. :)


 Naubusan na ko ng tanong. 

Kawawa ka naman kasi ako di pa ko nauubusan ng sagot.

Tsk.

Convos to die for :)

Maka-title, wagas! Hehe! Just because I'm in the mood to write.. (Pagbigyan!) I just had a hearty conversation with my boyfriend and I realized that convos are really important to build up your relationship. If you don't communicate, how would you expect your relationship to work out, right? So, since I got nothing to do and sleep is just around the corner.. I've come up with a few convos to die for list that I believe everyone reading this could somehow relate upon. :)

Read on and find out.


To die for #1:
We all have this simple yet very meaningful conversations with our loved ones and we wish that time will stop and we can freeze that moment forever. Right?

To die for #2:
When you have this conversation and you learn something from each other each time and you know that it's not like the rest of the world, that the both of you have this cosmic effect on each other that you can feel the chemistry and love even across miles. Right??

To die for #3:
When you feel that you are important and what you say is important to that person that he/she values everything that you say and tries to put it into practice as much as he/she can. Right??

To die for #4:
When even a simple smile or a simple grin can melt angry hearts and can make two lovers realize the very essence of their relationship and would automatically patch things up without any hesitations. Right??

To die for #5:
When you can talk about the same topics over and over again, discuss all angles of the situation, repetitively and sometimes deliberately opening up the same issue or story but the both of you will never get tired of talking about it or actually, the both of you won't simply get tired of each other. Right??

To die for #6:
When time zones and locations are just props and the both of you know that no distance and time zone can ever break you apart and that talking to each other would always be the top priority. Right??

Talking is essential in a relationship. When you can talk to your partner about anything and everything under the sun, he/she's definitely for keeps. Do not miss out the communication part, love grows more when you know how to communicate. When you know how to be sensitive and when you simply know how to converse witht the one you love at all kinds of situations.

Time, effort, honesty and communication are the pillars of a successful relationship. It's something that we constantly work out. Start with yourself and eventually it will manifest in your partner and everyone around you.

Alright, time to sleep! Be blessed! Be a blessing!


Blogged. :)

40.

Sa mga oras na wala akong ginagawa, doon ako ginaganahang magsulat. May bago akong goal, maka-40 blogs bago matapos ang buwan na ito. Hindi ko alam kung kakayanin ko yun sapagkat ako ay isang dakilang tamad pagdating sa pagsusulat. Hindi ako yung tipong, "spur of the moment" may naisulat na. Kailangan may pinagdadaanan ako o usually, kailangan nasa mood.

Namimiss na kita. Minsan ang daling sabihin ang mga bagay-bagay. Ung mga salitang ang daling bitawan kapag tina-type sa keyboard o sinasabi over the phone.. Ang daling sabihin na mahal mo yung tao, miss mo na yung tao, gagawin mo lahat para sakanya kahit ung mga salitang di mo siya sasaktan. Pero alam naman natin ang masaklap na katotohanan sa likod ng mga ito, ang realidad ay kahit gaano mo kamahal ang isang tao, darating sa point na magkakasakitan kayo. Ang dating matamis, tatabang. Ang dating buong tiwala, unti-unting mauubos hanggang sa walang matira.

Hindi ko alam kung paano ko ba maipaparamdam sa kanya na mahal ko talaga siya at gusto kong magwork kung ano man ang meron kami ngayon. Hindi hanggang salita lang, hindi hanggang pangarap lang. Ang sarap sana ng pakiramdam na maiparamdam ko sakanya yun ng nahahawakan ko siya at nakikita ko siya ng harapan. Sabi nga niya sakin, ang daling sabihin pero yung maparamdam mo sa tao kung gaano sya kahalaga.. ibang usapan na yun. Sana sa kahit maliliit na paraan, kahit di kami magkasama napaparamdam namin iyon sa isa't isa.  

Ang tagal na panahon na akala ko wala ng ibang tao na darating sa buhay ko. Pero sabi nga ni ate efi, the best is yet to come. Sa mga oras na akala mo wala ng pag-asa, biglang may darating sa buhay mo at ipaparamdam sayo na meron pa. Kinikilig ako pag naiisip ko paano naging kami, kasi ni sa hinagap talaga hindi ko nakita na magiging kami. Close kami sa level na magkaibigan, pero bilang magka-ibigan, unexpected talaga. hehe! Nakakatuwa :) Di ko nga naisip na magkakasundo kami, kasi sa ugali naming magkaiba parang imposibleng mag-work out. But God has a different plan for us, and that is for us to be together (though not physically), tinuturuan kami maging patient and strong at matutong magmahal ng naghihintay dahil mas masarap anihin ang pinaghirapan kaysa binigay lamang sayo ng walang ka-effort effort. 

Nasaktan siya, nasaktan din ako.. Parehong takot magrisk at masaktan ulit, but we managed 6 months (4 months of which ay magkalayo kami) na masaya kami at lumilipas mga araw na alam kong mas minamahal pa namin ang isat isa. Ang bait ni Lord sakin, samin.. He gave us one more chance to fall in love an this time, alam ko, alam namin that this will be for keeps. :)

Kahit ilang away at misunderstanding pa ang dumating satin, hindi tayo maghihiwalay at makakayanan natin to. Kapit lang sa Kanya at laging balikan ang lahat ng unang alaalala nung tayo'y magkasama pa.

You make me smile :)

 Mahal kita Babe. Sana makasama na kita. Tiis tiis lang muna. 


Blogged. 

Balik-trabaho

It's Work, work, work!

Naiinis talaga ako, nabura yung sinusulat ko nung isang araw... Yung feeling na minsan ka na nga lang ganahan mag-blog, nabura pa. hehe! Anyway, hindi naman yan ang dahilan kung bakit ako magsusulat ngayon. Sabi nga sa EGR, dapat may magbago sayo... Yung mga pangit na ugali ay dapat iwasan at kalimutan na. Kung maaaring pwedeng umiwas sa mga bagay at taong hindi makakabuti sa atin, gawin nalang. Salt and Light nga diba? Hindi ka pwedeng maging asin at ilaw kung ikaw mismo wala kang gagawing pagbabago sa sarili mo. And for me, it should start in my workplace. I'll start today. :)

Devotion

If I change, everything around me changes

Nagbabasa naman ako ng Bible, tina-try ko yung best ko na magbasa at least everyday, pero at most times, especially dahil sa dami nga rin ng ginagawa... nakakalimutan ko na minsan magbukas at makipag-usap sa kanya. After our Encounter with God Retreat, isa sa mga natutunan ko at nais kong ipagpatuloy ang Devotion journal. Hindi kailangang makatapos ng isang book sa bible sa isang araw, just short verses to meditate and ponder upon. I started with the Book of Matthew specifically chapter 5, and nakakatuwa kasi I wasn't expecting that it would really affect my way of thinking for the whole week. Chapter 5 speaks about how we should act towards other people, how we should be the salt and light of the world and how we should do what the Lord pleases us to do. Mahirap sumunod, mahirap gawin ang gusto Niya at mahirap lumakad ng deretso lalo na kung tayo'y napapalibutan ng iba't ibang uri ng temptation. But then again, we have a just and loving God, He is always faithful to love and accept us, even forgive us from all our sins. 

Malaking tulong sakin ang devotion, I am hoping magawa ko siya everyday kahit busy ako sa work at sa ibang bagay. Sabi nga, meditate His word day and night and do not depart from His teachings, mahalaga na makausap natin siya araw-araw.

Bakasyon Grande 

Thank you Babe, kaps, pebs!

Date time :)

Nahirapan akong i-let go ang one week vacation (Nahirapan talaga? hehe!). Nasulit ko kasi ang bakasyon, nakapag-pahinga ako, na-enjoy ko ang madami kong "me times" at dates with babe maging ang 2 days na wala ako sa outside world dahil sa EGR and of course ang rejuvenated spiritual time ko with the Lord. Ang bilis ng 9 days, akalain mo nga naman 9 days din pala ang bakasyon. Di ko naramdaman, dumaan lang talaga. 

On the other hand, I feel good on my first day. No to negativity and yes to challenges and "work-related stress". Parte ng buhay manggagawa yan. We have to accept the fact that we are working, and kasama doon ang mahirapan ka from time to time, mainis, mastress, mabwisit, maubusan ng dugo dahil sa mga kasama... Pero bottom line parin nun, be thankful. Magpasalamat sa trabaho at sa sweldo, magpasalamat sa mga blessings at tanggapin ang bawat challenge as a room for improvement. :) 

Masaya ako, masaya ang aking puso at ang aking disposisyon. I feel so loved and I feel so blessed (in all aspects). I thank God I'm still alive and breathing, which is a good sign. Hehe! There are still a lot of chances to make things right. 

Tawang-tawa ako sa picture na to. Hehe! Kala mo babe ah. :))

Life is full of surprises and unexpected blessings. Just be thankful for everything and God will reward us with every good deeds. Wag mapagod gumawa ng tama sa kapwa, hindi man maappreciate ngayon, our Father in heaven is very happy when we make others around us happy. :)

Lez gow change the world one step at a time.

Be blessed! Be a blessing! :)